รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
ในตอนนี้ ท่านอาจารย์ได้แบ่งปันข้อคิด จากพระสูตรอมิตาภะว่า ดินแดนของพระอมิตาภะมีอยู่จริง และส่วนหนึ่ง ของขุมทรัพย์อันล้ำค่า ของพุทธศาสนามาจากบันทึก ประสบการณ์ของเหล่าลูกศิษย์ ของพระองค์ในมิติต่าง ๆ เรากลับมาที่ พระอมิตาภสูตรอีกครั้ง "อมิตาภะ" หมายถึง "แสงสว่างอันไม่มีที่สิ้นสุด" พระพุทธเจ้าพระองค์นี้มีแสงสว่าง (แห่งสวรรค์ภายใน) ไม่มีที่สิ้นสุด แสง (แห่งสวรรค์ภายใน) อันไร้ขอบเขต เมื่อราชินีแห่งอินเดีย ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะ ได้เห็นพระพุทธเจ้า พระองค์จึง ปรากฏพระองค์ต่อนางในเรือนจำ แล้วพระองค์ทรงปรากฏ พร้อมกับลูกศิษย์คนหนึ่ง ของพระองค์ และทรงจูงพระหัตถ์ราชินี ไปยังดินแดนอีกแห่งหนึ่ง ตอนนี้ นักวิทยาศาสตร์ ได้พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วว่า มีดินแดนและมิติ แห่งการดำรงอยู่มากมายในจักรวาล บางพื้นที่ก็มีผู้คนอาศัยอยู่แล้ว บางพื้นที่ยังไม่รู้ว่า มีผู้คนอาศัยอยู่หรือไม่ พระพุทธเจ้าของเรา พระศากยมุนีพุทธเจ้า ได้ทรงค้นพบมานานแสนนานแล้วว่า มีภพภูมิอื่น ๆ ที่มีผู้คน อาศัยอยู่เหมือนกับภพภูมิของเรา หรือบางภพภูมิ ก็แตกต่างจากภพภูมิของเรา บ้างก็มีเทคโนโลยี ที่สูงกว่า บ้างก็มีเทคโนโลยีที่ต่ำกว่า บ้างก็เจริญกว่าเรา บ้างก็เจริญน้อยกว่าเรา ดังนั้น เมื่อราชินี เสด็จไปยังดินแดนนั้น พระองค์จึงทรงเห็นว่า พื้นดินของดินแดนนั้น ปกคลุมไปด้วยทองคำและคริสตัล และบ้านเรือนทั้งหมด อาคารเหล่านั้นสร้างอยู่กลางอากาศ ไม่ได้สร้างอยู่บนพื้นดิน และสร้างด้วยอัญมณีล้ำค่าทุกชนิด เช่น หินลาพิสลาซูลี เช่น คริสตัล ไข่มุก เพชร ทับทิม มรกต เป็นต้น และเธอก็คิดในใจว่า "ดินแดนแห่งนี้ช่างงดงามเหลือเกิน" ส่วนผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่น พวกเขามีหน้าตาคล้ายกับเรา แต่พวกเขา สวยงามกว่า และพวกเขาก็ไม่เดินด้วย พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้พาหนะ เหมือนเรา พวกเขาบินได้ เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาต้องการ ไปที่ไหน พวกเขาก็แค่บินไป และเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาต้องการ กลับมา พวกเขาก็จะบินกลับมา และเสื้อผ้าหรือสิ่งของจำเป็นทุกชนิด จะปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาต้องการ [มัน] ไม่จำเป็นต้องไปซื้อของ เสียเวลาหาที่จอดรถ และเจอ ปัญหาต่าง ๆ เหล่านั้นอีกต่อไป และไม่มีเงินทอน หรืออะไรทำนองนั้น และในดินแดนนั้น ยังมีน้ำทิพย์ชนิดหนึ่ง เป็นสระน้ำทิพย์ หากใครได้อาบในนั้น หรือดื่มเพียงเล็กน้อย ก็จะรู้สึกแตกต่างออกไป รู้สึกรู้แจ้ง สดชื่น และเปี่ยมด้วยปัญญาทางจิตวิญญาณ แม้ในดินแดนนั้น เหล่า (ชาว) นก และต้นไม้ ก็จะเอ่ยธรรมะออกมา "ธรรมะ" เป็นคำในภาษาสันสกฤต หมายถึง คำสอน การสอนโดยใช้ภาษาพูด นอกจากนี้ บางครั้งยังหมายถึง สรรพชีวิตด้วย ปรากฏการณ์ทุกชนิดในจักรวาล ล้วนหมายถึง ธรรมะด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ ธรรมะในความหมาย ที่ละเอียดอ่อน หมายถึง คำสอน ที่ละเอียดอ่อน คำสอนที่มองไม่เห็น สัจธรรม ดังนั้นจึงสามารถ อธิบายได้หลายวิธี ทีนี้ ณ ดินแดน แห่งพระอมิตาภะพุทธเจ้า (ชาว) นก และต้นไม้ทั้งหลาย สายลม ต่างเปล่งเสียงธรรมะ และเมื่อผู้คนได้ฟังสิ่งที่เรียกว่า ธรรมะนี้ พวกเขาก็จะมีศรัทธา ในพระเจ้าสูงสุดมากขึ้น มีศรัทธา ในพระพุทธเจ้ามากขึ้น มีศรัทธา ในผู้ปฏิบัติธรรมมากขึ้น มีศรัทธา ในที่ประชุมของเหล่านักบุญมากขึ้น และมีศรัทธาในคำสอน ของเหล่านักบุญ มากขึ้น เมื่อเรานึกถึงดินแดน แห่งพระอมิตาภะแล้ว มันก็เหมือนกับเทพนิยายจริง ๆ โลกจะปกคลุม ไปด้วยทองคำได้อย่างไร บ้านเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นกลางอากาศ ได้อย่างไรโดยไม่พังลงมา ผนังและหลังคาทั้งหมด สร้างจากคริสตัล เพชร ทับทิม และอัญมณีล้ำค่า ทุกชนิดได้อย่างไร ที่นี่ เราแย่งชิง เพชรเม็ดหนึ่งกัน ถ้ามันใหญ่พอ เราต้องทำงานหนักมาก เป็นเวลา หลายสัปดาห์เพื่อที่จะซื้อเพชร เพียงหยดเล็ก ๆ หยดเดียว ฉันว่าแค่หยดเดียว มันดูเหมือนหยดน้ำ มันแข็งกว่านิดหน่อยเท่านั้นเอง ดังนั้น แค่จะซื้อเพชรสักเม็ด ก็ต้องใช้เงินจำนวนมากแล้ว ในดินแดนนั้น พวกเขาใช้เพชร คริสตัล ทับทิม และอื่น ๆ เพื่อสร้างบ้านของพวกเขา คุณนึกภาพออกไหม ดังนั้น นั่นจึงเป็นหนึ่งในเหตุผล ที่ทำให้คริสเตียน หรือศาสนาอื่น ๆ ไม่เชื่อในพุทธศาสนา เพราะพระพุทธเจ้า ตรัสมากเกินไป เพราะลูกศิษย์ของพระองค์ พูดมากเกินไป ในภาษาจีน เราเรียกสิ่งนั้นว่า "คนช่างพูด" หรือ "พูดมาก" ที่จริง พระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสอะไร ท่านไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้เราฟัง ลูกศิษย์ของพระพุทธเจ้า ได้ยินเรื่องราวและประสบการณ์ อันน่าอัศจรรย์เหล่านี้ [ผู้] ที่ได้บันทึกไว้ เพื่อให้ผู้อื่นได้อ่านและชื่นชม อย่างเช่น บางครั้งบรรดาผู้ที่ เรียกตัวเองว่าลูกศิษย์ของฉัน... ขออนุญาตเรียกพวกเขา แบบนั้นนะ ฉันรู้สึกเขินอายมาก แต่ไม่มีชื่ออื่นใด ที่จะทำให้คุณเข้าใจความสัมพันธ์ ของพวกเขากับฉันได้เลย หรือคุณจะเรียกพวกเขาว่านักเรียน ของฉันก็ได้ "นักเรียน"? แล้วพวกเขาจะคิดว่า ฉันเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย ใช่ ๆ มันก็เป็นมหาวิทยาลัย ประเภทหนึ่งเช่นกัน เป็นมหาวิทยาลัย แห่งสวรรค์ที่ฉันสอนอยู่ บางครั้งศิษย์ของฉัน ก็จดบันทึก เรื่องราว ที่อาจารย์พาพวกเขา ไปเยี่ยมชมดินแดน หรือประเทศต่าง ๆ ในจักรวาลด้วย และพวกเขาได้บันทึก ประสบการณ์เหล่านั้น ลงในบันทึกส่วนตัว เพื่อใช้ ตรวจสอบความก้าวหน้าของตนเอง เราต้องทำเช่นนั้น แต่เราก็ต้องทำเช่นนั้นอยู่ดี แล้วถ้าเขาตายหลังจากที่ลูกศิษย์ ที่ฉันเรียกว่าศิษย์นั้นตายไป จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป บางทีหลาน หรือเหลนของเขา อาจได้รับมรดก เป็นสิ่งที่เรียกว่า บันทึกทางจิตวิญญาณ แบบนี้โดยบังเอิญก็ได้ และภายในนั้น เต็มไปด้วย ประสบการณ์ภายใน เช่นเดียวกับ ที่เขาได้ยินพระพุทธเจ้าตรัส อะไรบางอย่างกับเขาในวันนี้ วันนี้ [อนุตร] อาจารย์ชิงไห่ได้พาเขา ไปยังดินแดนของพระพุทธเจ้า และแนะนำเขาให้รู้จักกับ อาจารย์ที่นั่น หรือพระพุทธเจ้าองค์ใด หรืออาจจะพาเขาไปพบพระเยซู (เจ้า) หรืออาจจะพาเขา ไปพบพระแม่มารี หรือนักบุญคลารา อะไรทำนองนั้น จากนั้นเขาก็เขียนทุกอย่างลงไป ถ้าหนังสือเล่มนี้ มีความน่าสนใจมากพอ หลานชาย หลานสาว หรือหลานเหลน อาจจะนำมาตีพิมพ์เองก็ได้ แล้วมันก็กลายเป็นหนึ่ง ในพระสูตรของพุทธศาสนา นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น กับพระสูตรทั้งหมดในพุทธศาสนา พระสูตร หรือที่เรียกกันว่าพระคัมภีร์นั้น ไม่ได้ถูกรวบรวมหรือบันทึก จนกระทั่งอีกหนึ่งร้อยปีต่อมา ก่อนหน้านั้น คำสอนเหล่านั้น ถูกเล่าต่อกันมา ทางวาจาเท่านั้น และลูกศิษย์ของพระองค์ก็ไม่ ได้บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร พวกเขาแค่ฟังไปเรื่อย ๆ... "นักเล่าเรื่อง" คืออะไร (นักเล่าเรื่อง) นักเล่าเรื่อง? (ครับ) มันไม่ดีเลย นักเล่าเรื่องที่มีพรสวรรค์ (นักเล่าเรื่องที่มีพรสวรรค์) ดีกว่า อย่างที่คุณเห็น นั่นคือเหตุผลที่คัมภีร์ทางพุทธศาสนา มีมากมายและอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ เพราะเรื่องราวของเหล่า ลูกศิษย์นั้นมีมากมายเหลือเกิน เนื่องจากพระพุทธเจ้าทรงมีพระชนม์ ยืนยาวมากถึง 80 ปี จึงทรงมีลูกศิษย์ มากมาย และเรื่องราวต่าง ๆ ของพระองค์ก็คงมีมากมายเช่นกัน นอกจากนี้ ในเวลานั้น อินเดียมีความสงบสุขมาก และไม่มีใครกดขี่ข่มเหงพระพุทธเจ้า หรือลูกศิษย์ของพระองค์เลย ดังนั้นพวกเขาจึงมีช่วงเวลา ที่เจริญรุ่งเรือง และมีเวลาที่จะบันทึก และเก็บรักษาความทรงจำ อันล้ำค่าเหล่านี้เกี่ยวกับลูกศิษย์ไว้ ขณะที่อยู่กับ พระเยซูคริสต์ (เจ้า) พระองค์ต้องทำงานในความมืด ต้องทำงานอย่างหลบซ่อน ถ้าคุณ [ได้] อ่านเรื่องนั้นแล้ว คุณก็จะรู้ และพระองค์เพิ่งมีชื่อเสียง เล็กน้อย - หลังจากสามปีครึ่ง ที่พวกเขาฆ่าพระองค์ ดังนั้น หลังจากนั้น เหล่าศิษย์ทั้งหมด จึงต้องแยกย้ายกันไป คนละทิศละทาง และทำงานกัน อย่างลับ ๆ ไม่เปิดเผยตัวมากนัก ดังนั้น แม้ว่าพวกเขาจะมีประสบการณ์ ภายในใด ๆ พวกเขาก็ไม่สามารถ เขียน [มัน]ลงไป หรือไม่สามารถ เก็บรักษาไว้ได้อย่างดี เพราะประชาชน และรัฐบาลในสมัยนั้น จะตามล่า และทำลายมันทั้งหมด อย่างที่เราเพิ่งสังเกตเห็น ดินแดนของพระอมิตาภะ ดูเหมือนเรื่องราวในเทพนิยาย หลายคนอาจคิดว่า "นั่นมันจินตนาการ ภาพหลอน หรืออาจจะเป็นภาพลวงตา" ดังนั้น ตามความเชื่อ ของคริสเตียนบางคน เป็นเหมือนจินตนาการ ภาพหลอน หรืออะไรทำนองนั้น ไม่ ไม่ ไม่ ฉันบอกความจริงกับคุณ ดินแดนของพระอมิตาภะมีอยู่จริง ลูกศิษย์บางคนของฉัน ได้ไปเยือนที่นั่นหลังการประทับจิต หรือบางคนก็ไปเยือนทันที หลังการประทับจิต เพราะการไปเยือน "ประเทศ"เหล่านั้น ใช้เวลาไม่นาน แค่แป๊บเดียว คุณก็ไปได้ แล้วก็กลับมา แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความเปิดกว้างของ จิตใจเรา หรือช่องทางภายในของเรา ทุกสิ่งอยู่ภายในตัวเราเอง ไม่มีสิ่งใด ที่เราจะหาได้จากภายนอก Photo Caption: “ผักป่า”
