รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
ในตอนนี้ ท่านอาจารย์นำเสนอบทกวี และบทเพลง พร้อมอธิบายเนื้อเพลง ที่สะท้อนความโหยหาพระเจ้า อย่างลึกซึ้งของจิตวิญญาณ(เราบริหารหนังสือพิมพ์ เราเป็นคนพิมพ์มันเอง) คุณกล้าหาญมากเลยใช่ไหม? (ถ้าเราทำไม่ได้ เราก็จะปิดตัวลง) กล้าหาญจริง ๆ? (เราเริ่มต้นเอง และเราพิมพ์เอง) โอ ใช่แล้ว นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้มันยาก (ไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็น คนออกเงิน) (ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะ ให้เราอะไรเลย) โอ จริงเหรอ? แล้ว ค่าโฆษณาล่ะ? พวกเขาไม่ได้จ่ายเงินให้ คุณเพื่อลงโฆษณาเหรอ? (ถ้าพวกเขาลงโฆษณา พวกเขา ต้องจ่ายเงินให้เรา) อ๋อ อย่างนั้นเหรอ? (แต่ถ้าพวกเขาไม่โฆษณาตอนนี้) แล้วเรา... ท่านอาจารย์รู้คำกล่าว ที่ว่า "ถึงไม่มีคนนั้น ตลาดก็ยังคงแออัดอยู่ดี") จริงเหรอ? (คนหนึ่ง ออกไป อีกคนเข้ามา) (ใช่แล้ว เราก็แค่ทำใน สิ่งที่เราทำอยู่ต่อไป) (ไม่มีอะไรต้องกลัว) โอเค เราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ ฝ่ายเราหรือฝ่ายศัตรูใช่ไหม? เอาล่ะ (ใครจะรู้ล่ะ? บางทีวันหนึ่งศิษย์คนใดคนหนึ่ง ของท่านอาจารย์อาจจะมาบอกว่า "ขออนุญาตลงโฆษณา หน่อยได้ไหม" การเป็น นักข่าวต้องใช้ความกล้าหาญ ดีมากเลยการทำงานในวงการสื่อสารมวลชน ต้องอาศัยความกล้าหาญ นั่นเป็นเรื่องจริงสำหรับวิชาชีพของเรา และในอุดมคติของเรา มันไม่ง่ายเลย ดีมาก ฉันชอบ (ดังนั้น เพียงเพราะพวกเขาพูด อย่างนั้น เราควรจะยอมแพ้หรือ?) (เราไม่สามารถแก้ไขอะไรได้) (“เอาล่ะ ช่างมัน นำไปที่เดิมเถอะ ผมจะไม่เผยแพร่มันอีกต่อไปแล้ว”) ใช่แล้ว มันเป็นการทดสอบ ความกล้าหาญด้วยไม่ใช่เหรอ? บางทีเธออาจเขียนตอบกลับมาทีหลัง แล้วก็อ้อนวอนว่า: "โอ้ ฉัน แค่ล้อเล่นเมื่อวันก่อนเอง อย่าเสียใจไป วันนี้ฉันจะลง โฆษณาเพิ่มอีกสามหรือสี่ชิ้น" เราต้องทำตามสิ่งที่เราเชื่อว่าถูกต้อง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม (เมื่อเรารับปากว่าจะทำแล้ว เราก็จะทำ) ใช่แล้ว(ศิษย์บางคนของท่านก็ ลงโฆษณา แต่พวกเขา ไม่ได้บอกว่าตนเป็นศิษย์ ของท่าน) จริงหรือ? (พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย) โอเค (พวกเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น) พวกเขาไม่ได้บอกว่า พวกเขาเป็นศิษย์ของฉัน ใช่ไหม? (มีคนหนึ่ง…) พวกเขาทั้งหมดทำงานอย่าง เงียบ ๆ อยู่เบื้องหลัง (พวกเขาขายเฟอร์นิเจอร์) (โอเค พวกเขาขายเฟอร์นิเจอร์) (ผมยังไม่รู้จักคนนั้นเลย มีลูกศิษย์ของอาจารย์จำนวนมากใน มอนเทอเรย์พาร์คและอัลแฮมบรา) (เจ้าของร้านเฟอร์นิเจอร์บางราย ขอให้เราช่วยลงโฆษณาให้พวกเขา) (พวกเขาถูกถามว่า "ทำไมคุณถึงไม่ลง โฆษณาในนิตยสารก่อนนี้ล่ะ...?") ("พอเห็นรูป [ของอาจารย์] แล้ว ผมเลยตัดสินใจลงโฆษณา") อา จริงเหรอ? สวยงามมากเลยใช่ไหม? แล้วฉันก็มองดูรูปนั้นและ เห็นว่ามันสวยงามมาก ฉันเลยพูดว่า "โอ้! ทำไมฉัน ถึงมีรูปสวย ๆ แบบนี้แต่กลับ ไม่รู้ตัวมาก่อนเลยล่ะ?" ฉันไม่รู้มาก่อนว่าฉันมีรูปนั้นอยู่ นี่มันอะไรกันเนี่ย? โอเค ช่วยรับไปหน่อย ขอบคุณ คุณดูเหมือน (ชาว) ควาย (ชาว) ควายน้ำ เหมือน(ชาว) ควายน้ำ ที่ดื่มน้ำเยอะมาก คุณมีคำถามเพิ่มเติมอีกไหม? หรือถ้ามีเรื่องส่วนตัวอะไรอยากถาม ก็ถามได้เลย ไม่เป็นไร เขาไปคุยตรงนั้นได้ ไม่มีปัญหา เราสองคนสามารถคุยกันที่นี่ได้ (เปล่า เราแค่คุยกันเล่น ๆ ) สนุกใช่ไหม? โอเค (เหมือนครอบครัว) ใช่ โอเคถ้าเรามีเวลาว่าง เราอาจจะมาท่อง บทกวีด้วยกันเพื่อความสนุกสนาน ท่องบทกวี ดื่มกาแฟ อะไรทำนองนั้น (คาราโอเกะด้วย) ท่านร้องเพลงได้ไพเราะมากครับ ท่านอาจารย์) ได้เลย โอเค ฉันเพิ่งปล่อยเพลงของ ทวิสต์ที่เพราะๆ ออกมาหลายเพลง (ระหว่างทางกลับ ท่านอาจารย์ เดินไปเรื่อย ๆ และร้องเพลง "ฉันข้ามเรือข้ามฟาก") (เราต้องดูวิดีโอจริง ๆ เพื่อดูว่ามันตลกแค่ไหน)(เมื่อเร็ว ๆ นี้ ท่านอาจารย์ได้แต่ง เนื้อเพลงใหม่ให้กับเพลงอเมริกัน และเพลงเอาหลัก (เวียดนาม) บางเพลง โดยท่านเป็นผู้แต่งเอง) (ครั้งนี้เราจะตีพิมพ์บทกวี บางส่วนของท่านได้ไหมครับ ท่านอาจารย์?) บทกวีไหน? (บทกวีที่ท่านตีพิมพ์ใน นิตยสารข่าวฉบับนั้น… นั่นเป็นบทกวีที่ไพเราะมาก) โอเค ได้เลย ถ้าคุณสนใจ (บทกวีภาษาอังกฤษ โรแมนติกมากเลย!) แต่ล้วนเกี่ยวกับความรักที่มีต่อพระเจ้า แต่ฉันไม่รู้ว่าจะมีใคร เข้าใจเรื่องนั้นหรือเปล่า (แต่เราอ่านมันแบบนั้นเฉย ๆ) นอกจากนี้ ผู้คนยังตีความ "ความรัก" นั้นได้ว่าเป็นความรักของมนุษย์ (ใช่ครับ) บทกวีนั้นชื่อว่า "ความรักของฉันอยู่ไกลแสนไกล" (ใช่ อันนั้นดีนะครับ) บทกวีนั้นถูกดัดแปลง เป็นเพลงที่ไพเราะ ฉันจะใส่ทำนองเพลงเข้าไปคนรักของฉันอยู่ไกล แต่เขา ยังจำได้ว่าฉันเป็นใครใช่ไหม? แยกจากกันด้วยทางช้างเผือก ความปรารถนาของฉันลึกดุจ แม่น้ำ สูงตระหง่านดุจภูเขา ที่รักของฉันอยู่ไกลแสนไกล ณ ที่ซึ่งสวรรค์และโลกมา บรรจบกัน ณ ที่ซึ่งสวรรค์และ โลกมาบรรจบกัน (ใช่ครับ) นั่นคือเกาะของพระเจ้า ตั้งแต่สมัยโบราณกาล ปล่อยฉัน ไว้ตามลำพังเถิด ความโหยหา! ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเดิน ทางผ่านกาแล็กซีและโลก นับพัน ผ่านความตายและ การเกิดนับไม่ถ้วน ค้นหา คนรักของฉัน คนรักของฉัน อยู่ไกลแสนไกล หัวใจของ ฉันโหยหาเธอเหลือเกิน...มันดีไหม? (ครับ ท่านอาจารย์ร้องเพลงได้ดีมาก) มีท่อนประสานเสียงด้วยไหม? หรือว่าแค่นั้น? เข้าใจแล้ว (ครับ) (บ่ายนี้ ผมได้อ่าน บทความนั้นอีกครั้ง เป็นครั้งที่สอง) (ผมอ่านซ้ำอีกครั้งในบ่าย วันนี้เป็นครั้งที่สอง) แล้วส่วนตรงกลางล่ะ? ส่วนกลาง เป็นยังไงบ้าง? (ฉันเดินเตร่ไปเรื่อย ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า) ไม่ นั่นคนละอย่างกันคนรักของฉันอยู่ไกล แต่เขา ยังจำได้ว่าฉันเป็นใครใช่ไหม? ค่ำคืนอันยาวนาน โหยหาเพื่อนรัก ฝันถึงทางช้างเผือก โอ้! เฮ้ เฮ้ ใครก็ตาม ที่ผ่านมาเห็น โปรดหยุดและบอกฉันทีว่า อาณาจักรพระเจ้าอยู่ที่ไหน คุณรู้จักเส้นทางไหม? คุณรู้จักหนทางนั้นไหม? ที่รักของฉันจากแดนไกล ซึ่งสวรรค์และโลกมาบรรจบกัน ตั้งแต่สมัยโบราณกาลคำว่า “กาลเวลาอันไร้จุดเริ่มต้น” หมายถึงไม่มีจุดเริ่มต้น โดยทั่วไปแล้วหมายถึงไร้กาลเวลา แต่ในอีกความหมายหนึ่ง มัน อาจหมายถึงคนที่นอกใจก็ได้ พระเจ้าทอดทิ้งเราแล้ว ดูเหมือนท่านจะไม่ สนใจพวกเราเลย จริงไหม? ตั้งแต่สมัยโบราณกาล ปล่อยฉัน ไว้ตามลำพังเถิด ความโหยหา! ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเดิน ทางผ่านกาแล็กซีและโลก นับพัน ผ่านความตายและ การเกิดนับไม่ถ้วน ค้นหา คนรักของฉัน คนรักของฉัน อยู่ไกลแสนไกล หัวใจของ ฉันโหยหาเธอเหลือเกิน...เรากำลังค้นหาอย่างแท้จริง– ค้นหาตัวตนที่แท้จริงนั้น กำลังตามหาคนที่เรารักที่สุด นั่นคือตัวตนที่แท้จริงของเรา การค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเรา นั่นคือผู้เป็นที่รักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ความรักเล็ก ๆ น้อย ๆ ในโลกใบนี้ เป็นเพียงสำเนา สำเนาเท่านั้น ดังนั้น ด้วยเหตุนี้เอง มนุษย์จึงยังคง แสวงหาความรักต่อไป คุณเข้าใจไหม? มนุษย์ต้องรักซึ่งกันและกัน ต้องแสวงหาซึ่งกันและกัน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความรักที่ยิ่งใหญ่ (มันสนุกมากเลย) (ท่านคือพระพุทธเจ้าผู้มีความสุข! ท่านร่าเริงและมีศิลปะมากด้วย!) (แต่เมื่อมองดูมือของท่านในวันนี้ ผม จึงเข้าใจว่าทำไมท่านถึงเป็นศิลปิน) ด้วยนิ้วมือที่บอบบางเช่นนี้ ใครจะวาดรูปได้ดีไปกว่าท่านล่ะ?)(ท่านอาจารย์จัดนิทรรศการ ศิลปะทุกปีหรือไม่?) ไม่ค่อยเท่าไหร่ นาน ๆ ครั้งเท่านั้น ฉันจะจัดแสดงผลงานเฉพาะ เมื่อมีคนเชิญเท่านั้น (นิทรรศการจัดขึ้นที่ไต้หวัน (ฟอร์โมซา) หรือว่า...?) โดยปกติแล้ว ลูกศิษย์ฉันจะมาชม คนอื่นๆ ก็มาในฐานะผู้มาเยี่ยมเยือน แต่เมื่อปีที่แล้ว มีนิทรรศการจัดขึ้นที่ บรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม ประเทศนั้นชื่อเบลเยียม ใช่ไหม? (บรัสเซลส์) บรัสเซลส์ เบลเยียม ตกลง โอเค เพราะพวกเขาเชิญ ฉันให้นำภาพวาดไป จัดแสดงนิทรรศการ นั่นคือเหตุผลที่ฉันจัด นิทรรศการอย่างเป็นทางการ แต่โดยปกติแล้ว ไม่ว่าฉัน จะไปที่ไหน ไม่ว่าจะ ไปบรรยายหรือทำอย่างอื่น – ลูกศิษย์ของฉันมักจะ นำภาพวาดมาด้วยสองสามภาพ และแขวนไว้บนผนังเพื่อให้ แขกได้ชม (สวยงามมาก ภาพวาดเหล่านั้นสวยงามมาก ๆ เลย) ไม่จำเป็นต้องจัดนิทรรศการ อย่างเป็นทางการใด ๆ(วันนั้นเราเลือก ภาพวาดสองภาพใช่ไหม?) ภาพวาดไหน? (เราอยากพาพวกเขา กลับบ้านไปด้วย) ("พระอาทิตย์") ("พระอาทิตย์") (เราทำได้แค่ถ่ายรูปมันเท่านั้น เราเอากลับบ้านไม่ได้) (ใช่ เราถ่ายรูปไว้) คุณอยากนำกลับบ้านไหม? เดี๋ยวฉันจะมอบให้คุณนะ สองอันไหน – อันไหนล่ะ? ฉันจะมอบให้คุณ (เราลองกลับไปดูรูปภาพ เหล่านั้นอีกครั้งกันเถอะ แล้วเราจะจำได้ว่าอันไหนบ้าง) โอเค "พระอาทิตย์" (พวกเขาค่อนข้าง เข้มงวดใช่ไหม?) (เข้มงวดมาก ก่อนที่เราจะเข้าใกล้ได้ พวกเขาก็ผลักเราออกไปแล้ว พวกเขาไม่ยอมให้เรา ดูภาพวาดด้วยซ้ำ) เพราะเมื่อพูดถึง เหล่าศิษย์... (มีภาพวาดเพียงหนึ่งหรือสองภาพ เท่านั้นที่มีลายเซ็นของอาจารย์) เพราะพวกเขากลัวว่าเหล่าศิษย์ อาจจะทำให้ภาพวาดสกปรก(ทำไมภาพวาดบางภาพอาจารย์ ถึงไม่ได้ลงชื่อ?) อาจเป็นเพราะกรอบรูป... (ผมเห็นแต่คำว่า "Biển dong" เขียนอยู่ที่นั่นเท่านั้น ด้านล่างมีเพียงชื่อ และด้านบนเป็นลายเซ็น) บางทีลายเซ็นอาจถูก ปิดบังไปตอนที่นำ ภาพวาดไปใส่กรอบก็ได้ บางครั้งฉันก็ลืมเซ็นชื่อ เมื่อเหล่าศิษย์นำพวกมันมาให้ฉัน ฉันจำได้และเซ็นชื่อลงไป เพราะบางครั้งฉันก็วาดรูปเล่น ๆ เพื่อความสนุก และค่อย มาคิดถึงเรื่องพวกนี้ทีหลัง พวกเขาต้องคอยเตือนฉัน แล้ว ฉันถึงจะจำได้ว่าต้องเซ็นชื่อ (พวกเขาสวยงามมาก ผมเพลิดเพลินกับการชมภาพวาด เหล่านั้นมากจริง ๆ) บอกมาได้เลยว่าคุณอยากนำ สองภาพไหนกลับบ้าน (ครับ) ฉันจะมอบให้คุณ อย่าเสียเวลาไปกับ การเป็นขโมยเลย! บอกฉันให้ชัดเจนหน่อย– ชื่ออะไร? (อันนั้นคือ "ความโลภ") งั้นเดี๋ยวฉันจะส่งไปให้ คุณนะ โอเคไหม? (ตกลงครับ) หรือฉันจะบอกให้ (…) เอามาให้ คุณก็ได้นะ โอเคไหม? (ตกลงครับ)โอเค ถ้าคุณรักงานศิลปะ ฉันก็ ภูมิใจและมีความสุขมากเช่นกัน (ท่านอาจารย์ครับ ท่านมี เพลงอื่นอีกไหมครับ?) ช่วยร้องเพลงอื่นให้เราฟังอีกได้ไหม) (ยอดเยี่ยม! เพลงสุดท้ายนั้นยอดเยี่ยมมาก!) เพลงเอาหลัก(เวียดนาม)? (ใช่ครับ เอาหลัก (เวียดนาม)) ฉันมีเพลงเอาหลัก (เวียดนาม) ไม่เยอะเช่นกัน (แต่เพลงต้นฉบับเป็นภาษาอังกฤษ ไม่ใช่เหรอครับ อาจารย์?) ใช่ ถูกต้องแล้ว (แล้วจึงแปลเป็นภาษา เอาหลัก (ภาษาเวียดนาม)) แล้วจึงแปลเป็นภาษาจีน และภาษาเอาหลัก (ภาษาเวียดนาม) (ใช่ครับ) (แล้วจึงแปลเป็นภาษา เอาหลัก (ภาษาเวียดนาม)) (ทั้งสามภาษา) บางครั้งฉันเขียนเป็นภาษา เอาหลัก (เวียดนาม) แล้วแปลเป็นภาษาอังกฤษ และภาษาจีน (แล้วจึงแปลเป็นภาษา เอาหลัก (ภาษาเวียดนาม)) คราวนี้ ฉันเขียนเป็น ภาษาอังกฤษก่อน แล้วค่อยแปล เป็นเอาหลัก(เวียดนาม)และภาษาจีน เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษมีทำนองที่ แตกต่างออกไป (ใช่ครับ) (แล้วจึงแปลเป็นภาษา เอาหลัก (ภาษาเวียดนาม)) มันไม่คึกคักเท่าเพลงนี้ จังหวะมันคล้าย ๆ โบเลโร ใช่ไหม? ชา-ชา-ช่า (ทำนองไหน? จากเพลงอะไร?) อันที่เพิ่งเมื่อกี้นี้เอง! คนรักของฉันอยู่ไกล แต่พระองค์ ยังจำได้ไหมว่าฉันเป็นใคร? (ปาโซโดเบล) ใช่ (ใช่)ยังมีอีกไม่กี่เพลง ประมาณสองหรือสามเพลง อีกสองสามเพลง เอาหลัก (เวียดนาม) แต่ยังไม่ได้ฝึกฝนเลย ไม่มีการซ้อมเลยแม้แต่น้อย ฉันเพิ่งเขียนมันขึ้นมา เพื่อ จะได้ขอให้พี่ชายคนนี้ช่วย เขียนโน้ตดนตรีลงไป (ครับ) เพราะฉันร้องเพลงเหล่านั้นไปแล้ว (ครับ) ดังนั้นฉันจึง ขอให้เขาเขียนลงไป (จดทำนองเพลงลงไป) ถอดความจากบันทึก มีเพลงอื่นอีกไหม? เพลงเอาหลัก(เวียดนาม) (เพลง "จดจำฉันไว้ เมื่อสายฝนโปรยปราย" และ “เดอะสุพรีมมาสเตอร์ ใช่ไหม?)(พวกเราเฝ้ามอง สายฝนด้วยกัน ๆ) อา! เพลง "จดจำฉันไว้ เมื่อสายฝนโปรยปราย" ด้วยกัน... เพลงนั้นร้องยากจังเลยนะ? (เสียงค่อนข้างสูง) เราเฝ้ามอง สายฝนด้วยกัน ๆ นี่เป็นจังหวะแบบไหน? (รุมบา) อา รุมบา (แต่เร็วกว่านิดหน่อย) แล้วต่อจากนี้ล่ะ? ฉันลืมไปแล้วเราได้ชมรุ้งกินน้ำแล้ว จงจำไว้ จงจำช่วงเวลา เหล่านั้นที่เราอยู่ด้วยกัน จงจำไว้ จงจำช่วงเวลา เหล่านั้นที่เราอยู่ด้วยกันฉันชอบฝน เพราะสายฝน เปรียบเสมือนสารที่ ส่งลงมาจากสวรรค์ เมื่อฝนตก มันก็ เปรียบเสมือนสะพานที่เชื่อม สวรรค์และโลกเข้าด้วยกัน ฉันชอบฝนมากจริง ๆ บ่อยครั้งที่ฉันฟังเสียงฝน และรอคอยฝนพร้อมกับ เหล่าศิษย์ของฉัน นั่นคือเหตุผลที่ฉันเขียนเพลงนี้ ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ไม่ว่า คุณจะไปที่ไหน โปรดนึกถึง ฉันเมื่อสายฝนโปรยปราย โปรด นึกถึงฉันเมื่อสายฝนโปรยปราย ที่รัก...ฉันไอมา หลานเดือนแล้ว เสียงนั้นคงดังจนแสบแก้วหูแน่ ๆ (ไม่ครับ เสียงท่านดีมากครับ ท่านอาจารย์) (เสียงของท่านเพราะมาก) โอ้พระเจ้า ฉันไอหนักมากเลย! (เสียงของท่านเพราะมาก ท่านสามารถร้องได้ทั้ง โน้ตต่ำและโน้ตสูง)คุณคงรู้ว่าฉันคงเหงาแค่ไหน สายฝนปลุกความจำเกี่ยวกับบ้านเกิด ที่อยู่ไกลแสนไกลของฉันขึ้นมา"NGƯỜI" เขียนตัวพิมพ์ใหญ่ ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ "NGƯỜI" หมายถึง พระเจ้า หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อา ก็ประมาณนี้แหละ ยังมีอีกเยอะเลย (ครับ วันนี้ท่านอาจารย์ก็เหนื่อยด้วย) (เอาล่ะ เราจะไปแล้วนะ) (ตกลง) จะพิมพ์หนังสือพิมพ์ใช่ไหม? (ขอบคุณมากครับ ท่านอาจารย์!) โอเค ไม่เป็นไร (ขอบพระคุณครับ ท่านอาจารย์) ฉันมีเวลาน้อยมากจริง ๆ หรือถ้าคุณชอบดนตรี ฉันก็สามารถนั่งร้องเพลง และอ่านบทกวีให้คุณ ฟังได้ทั้งวันเช่นกัน ฉันชอบทำแบบนั้นมาก คุณชอบฟัง การอ่านบทกวีไหม? (ครับ ผมชอบ) คุณชอบบทกวีใช่ไหม? (ครับ แน่นอน เราชอบครับ) อา แสดงว่าคุณชอบมันสินะPhoto Caption: “การพิงและพักจิตวิญญาณ ไว้กับผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด “ไม่ง่ายที่จะพบสันติสุขบนโลกใบนี้!”
