آیا خداوند واقعاً اجازه می‌دهد جنگ رخ دهد و چرا صلح این‌قدر طول می‌کشد؟، قسمت ۲ از ۴

"این تیم بهشتی"، که خودِ من هم جزوشان هستم، پشت‌سر شما، خیلی سخت کار کرده‌ایم، ببخشید، تا به مشکلات زیادی رسیدگی کنیم، تا گره‌های زیادی را باز کنیم، تا گفت‌وگو کنیم، تا راه‌حل‌ها را آغاز کنیم، تا موانع را کمتر کنیم و انرژیِ صلح‌آمیز بیشتری را در این جهان پرورش دهیم تا صلح بیاید و پایدار بماند. ما واقعاً نمی‌توانیم به کسی جز خودمان تکیه کنیم. باید همان چیزی باشیم که از دیگران می‌خواهیم، اما باید اول خودمان آنرا داشته باشیم تا دیگران بتوانند کمک کنند. این "تیم بهشتی" و من، خیلی سخت کار می‌کنیم. آن صرفاً شبیه نشست‌های دیپلماتیک رهبران جهان نیست، یا مذاکرات بین کشورها یا دولت‌ها. نه، نه. آن فقط یک بخش است، بخش کوچکی. بخش بزرگتر، مربوط به عالمِ درون است- طوری که من و این "تیم" باید برویم دنبال علت اصلی.

خب، ما دیگر می‌دانیم، علت اصلی، کارمای کشتار در این جهان است. اما بعد باید بیشتر، عمیق‌تر جست‌وجو کنیم که چطور با دیگران در این کائنات در اینباره صحبت کنیم. مثلاً جنگ حتی می‌تواند از خانه شروع شود. خیلی از خانواده‌ها صلح ندارند، هماهنگی ندارند، چون تأثیرهای دیگری دوروبرشان هست، در این دنیا، یا در این کائنات، یا از ستاره‌های بالا. پس برای اینکه صلح باشد، مردم باید مثل موجودات صلح‌جو زندگی کنند. آن‌وقت آنها انرژی صلح تولید می‌کنند. اگر هر فرد، هر خانواده، با هم انرژی صلح تولید کنند، این جهان خودبه‌خود صلح‌آمیز می‌شود و ما صلح جهانی خواهیم داشت.

صلح فقط با دعا کردن نمی‌آید بلکه با شناختن علتش می‌آید، مثلا اینکه باید وگان باشیم تا از کارمای کشتار دور بمانیم. اگر مستقیم یا غیرمستقیم بُکشید، دیر یا زود کارمای کشتارِ مستقیم یا غیرمستقیم را خواهید داشت. برای کمک به صلح، خودِ ما باید زندگیِ صلح‌آمیز داشته باشیم. وگرنه موجودات دیگری را جذب می‌کنیم که عاشق جنگ‌اند و همه را تحریک می‌کنند تا در دوستی‌ها، در خانواده‌ها، در کشور و بین کشورها جنگ درست کنند. پس فقط اتکا به رهبران این دنیا برای گفت‌وگو نیست؛ بلکه این "تیم بهشتی" و من باید کارهای دیگری را هم انجام دهیم، تا هرجا مناسب باشد از "قدرت‌مان" استفاده کنیم. و ما باید صحبت کنیم، یا حتی بعضی موجوداتی که خیلی صلح‌جو نیستند را حذف کنیم.

خودِ جنگ، صرفاً به مکان آغازش محدود نمی‌شود. آن، ریشه‌های عمیق‌تری داشته است. پس برای تحقق صلح... خداوند، صلح را دیگر به ما داده است. فقط هنوز موانع زیادی وجود دارد، چون ما انسان‌ها کارمای بد ایجاد کرده‌ایم، که نمی‌گذارد صلح شکوفا شود، پایدار بماند و دوام بیاورد. چون ما کارمای مخالفِ صلح را ایجاد کرده‌ایم، کارمای کشتار را. بنابراین من و تیم بهشتی باید بیشتر تلاش کنیم و فقط به این اتکا نکنیم که رهبران جهان با زبان دنیوی مذاکره کنند.

ما حتی مجبوریم بسیاری از خدایان و پادشاهانِ سطوح مختلف را برکنار کنیم، کسانی که برخلاف نیک‌خواهی، صلح، شفقت و دوستی بین انسان‌ها، میان انسان‌ها و دنیای حیوانات، و میان انسان‌ها و دیگر موجودات و قلمروها، حتی قلمروی گیاهان-عمل می‌کنند. خیلی از میوه‌ها، خیلی از سبزیجات، خیلی از درخت‌ها را نباید قطع کنیم، نباید بخوریم، برای مثال از این چیزها. به‌تدریج، حداقل ۴ نفر از پادشاهان صلح‌ستیز، برکنار و تبعید شده‌اند که به دلیل نوع رفتار و خلق‌وخوی تندشان بوده. پس باید به جایی بروند که برایشان مناسبتر است تا رنج جنگ را بفهمند، برای مثال. تا رنج جنگ را بفهمند، برای مثال.

کارها آسان تر می شود، اگر انسانها بتوانند با زبان انسانی با هم گفتگو کنند، و همدیگر را درک کنند، و توافق و امضا کنند که: "خب، از فردا یا از همین‌الان ما صلح‌ میکنیم. و از این به بعد، دیگر جنگی نیست." مانند دولت ژاپن، نخست‌وزیر ژاپن که گفت: "دیگر هرگز جنگ نمی‌خواهیم. دیگر هرگز آن رویداد هولناک مثل هیروشیما را نمی‌خواهیم. دیگر هرگز تکرارش نمی‌کنیم. اجازه نخواهیم داد چنین واقعه‌ای تکرار شود." چیزی شبیه آن.

برای انسان‌ها آسان‌تر است که خودشان انجامش بدهند. وگرنه بهشت‌ها باید سخت‌تر کار کنند. کار کردن در قلمرو درونی سخت‌تر است، بخاطر قدرت واقعی، قدرت‌های واقعی ِموجودات مختلفی که در اهداف و اقدامات فتنه‌انگیز دست دارند. حتی اگر در این جهان مثلاً بمب اتم ساخته ایم، آن بمب‌ها می‌توانند نابود شوند. اگر شما بخواهید، قدرتش را دارید که نابودش کنید و دیگر جنگ اتمی یا هیچ سلاح دیگری نخواهیم داشت. می‌توانیم نابودش کنیم. اما قدرتِ موجوداتِ کائنات که حتی در همین جهان هم ساکن‌اند، وجود دارد بدون اینکه انسان‌ها آنها را ببینند. چون انسان‌ها نمی‌توانند خیلی چیزها را ببینند یا خیلی چیزها را بشنوند. از این نظر، اشخاص-حیوان از ما خیلی بهترند. آنها بدون زبانِ گفتاری ارتباط برقرار می‌کنند. چیزهایی را می‌بینند که انسان‌ها نمی‌توانند ببینند. چیزهایی را می‌شنوند که انسان‌ها نمی‌توانند بشنوند. کارهای زیادی می‌توانند انجام دهند که انسان‌ها نمی‌توانند، با اینکه ما فرزندان خدا هستیم.

ما قدرت عظیمی در درون‌مان داریم، اما نمی‌دانیم چطور از آن استفاده کنیم. از کودکی به ما همه‌چیز یاد داده‌اند، هرچیزی را، بجز راهِ آزادسازی دوباره‌ این قدرت تا از آن استفاده کنیم. حتی در این جهان- ما به این جهان آمدیم و خیلی از توانایی‌ها را از دست دادیم، از جمله تله‌پاتی، قدرت شفا، قدرت غیبگویی، قدرت شنیدن از غیب، انواع این قدرتها را از دست دادیم. بنابراین در این جهان دست‌وپا می‌زنیم و خیلی، خیلی رنج می‌بریم، فقط برای تامین حداقل معیشت. فقط ۱٪ مردم ثروتمند هستند، چون طبق بودیسم و ​​​​تمام توضیحات در ادیان مختلف، ما می‌دانیم که این افراد برای این ثروتمند هستند که در زندگی گذشته خود کارهای خوبی انجام داده‌اند. اما فقط ۱٪، طبق گزارش‌ها و ۹۹٪ فقیرند. بسیاری‌شان خیلی رنج می‌برند از کمبود غذا، کمبود سرپناه، کمبود درمان پزشکی، کمبود خیلی چیزها، و بسیار سخت کار می‌کنند فقط برای گذران زندگی.

چه موجود بیچاره‌ای هستیم، در حالی که در درونمان قدرت داریم. ما درون‌مان ثروتمندیم. می‌توانیم هرچه بخواهیم را داشته باشیم، انگار که در بهشت باشیم. درعوض، ما را آن‌قدر سرگرم کرده‌اند، آن‌قدر ما را ضعیف کرده‌اند، آنقدر برای بقا تقلا میکنیم که دیگر قدرتی نمیماند، هیچ انرژی‌ای نمیماند که حتی به بهشت فکر کنیم، یا حتی در زمان نیاز، دعا کنیم. و حتی اگر دعا کنیم و بهشت به ما بگوید چه کار کنیم، هیچ‌چیز نمی‌شنویم. بنابراین نمی‌توانیم شرایط محرومیت، ضعف و درماندگی خود را تغییر بدهیم. علاوه بر آن، کارمای سنگین بیشتر و بیشتری ایجاد میکنیم، بواسطه انباشتنِ کارماهای وحشتناک، ازجمله آوردن کارمای کشتار به زندگی خود و به ذخیره‌ کارمایی که از قبل هم سنگین بوده است. آن‌وقت چطور می‌توانیم جنگ را مقصر بدانیم، یا هر اتفاق بدی را که در زندگیمان رخ میدهد؟

وقتی که خودمان، بی‌آنکه حتی بدانیم، با کشتن، با خوردنِ اشخاص- حیوان، یا کشتن کودکان (سقط جنین) و چیزهایی مثل آن، در نوعی منطقهٔ جنگی هستیم، جنگل‌ها را نابود می‌کنیم و همهٔ این‌ها، داریم کارمای بد به زندگی‌مان اضافه می‌کنیم. و هرچه بیشتر اشخاص-حیوان را بخوریم، کارمای قتلِ بیشتری را باید تحمل کنیم. ما نمی‌دانیم. می‌پنداریم بیماری‌مان طبیعی اتفاق افتاده. اما امروزه، خیلی پزشکان به ما ثابت کرده‌اند که خوردنِ اشخاص- حیوان به سلامت ما خیلی آسیب می‌زند-ما را بیمار و ناتوان میکند، عمر را کوتاه می‌کند و از این قبیل. این دیگر از نظر علمی ثابت شده است. و امروزه همه‌جور ارتباط و همه‌جور اطلاعات در اینترنت داریم، پس می‌توانیم بفهمیم. اما با وجود دانستن، درست عمل نمی کنیم. بعد رنج می‌بریم و درد می‌کشیم و بهشت و زمین یا هرچیز دیگری را مقصر می‌دانیم.

و از خدا می‌پرسیم چرا اجازه می‌دهد که جنگ رخ دهد. نه، خدا اجازه نمی‌دهد جنگ رخ دهد. خدا اجازه نمی‌دهد فقر رخ دهد. این ما هستیم که همهٔ این‌ها را می‌سازیم. و چون کارمای گذشته‌مان، اعمال گذشته‌مان را یادمان نمی‌آید، حتی بهشت و زمین را هم بابت کمک نکردن سرزنش می‌کنیم. همهٔ این‌ها را خودمان می‌سازیم. با این حال حتی بهشتها هم تلاش میکنند کمک کنند تا اوضاع بیش از حد بد نشود. ولی ما هرگز نمی‌فهمیم، پس حتی از بهشت یا زمین هم تشکر نمی‌کنیم. فقط سرزنش می‌کنیم، شکایت می‌کنیم.

حتی مثلاً آب باران، باران روی زمین می‌بارد تا آب آشامیدنی ما را تأمین کند. آب باران خوب و خالص است، اما در آن… برکت زمین را ندارید. تصورش را می‌کنید؟ باران برای خیلی چیزها خوب است، اما برکتِ کاملِ زمین را ندارد، مثل وقتی نیست که از دریاچه باشد، یا از حفر چاه در زمین یا از رودخانه، یا حتی از آبِ شیرین‌شدهٔ دریا. کل کائنات باید با هم کار کند تا هرچیزی که روزانه استفاده می‌کنیم را به ما بدهد. همهٔ سبزیجات و همهٔ میوه‌ها بطور جادویی بسیار قدرتمندند. اما ما همه اینها را بدیهی می‌پنداریم. حتی از آنها تشکر هم نمی‌کنیم. و چیزهایی را نابود می‌کنیم که می‌توانند کمک کنند تا سبزیجات و میوهٔ بیشتری برای کل جهان رشد کند، تا هیچ‌کس هیچ‌وقت گرسنه نماند.

اما بسیاری وقت‌ها، نعمات فراوانی داریم، مثلاً سیب‌زمینی بیشتری از آنچه انتظار داشتیم، یا سبزیجات و میوه‌هایی بیش از آنچه که برایش زحمت کشیده‌ایم. اما آنها را دور می‌ریزیم. حتی به همسایه‌ها یا بعضی نیازمندان هم نمی‌دهیم. من حتی شما را سرزنش نمی‌کنم. قصدم سرزنش شما نیست، اما اوضاع اینطورست و برای دلایل اقتصادی. و همچنین چون این افراد بیچاره، این نیازمندان- کارمای خودشان هم باعث می‌شود این‌طور رنج بکشند. پس در واقع، هر کاری که انجام دهیم، کارمای بد یا خوب را میگیریم.

و البته، بهشت می‌تواند کمکمان کند. اما ما حتی نمی‌دانیم چطور با بهشت ارتباط بگیریم. و بهشت می‌خواهد با شما ارتباط بگیرد، اما شما نمی‌توانید این ارتباط را هم دریافت کنید، این برکت و این راهنمایی را از بهشت بگیرید، تا از فقر یا وضعیت وخیم و نیازمندی‌مان بیرون بیاییم. در مورد جنگ هم همین است. من خودم دل‌شکسته‌ام، خیلی درد می‌کشم وقتی می‌بینم که مردم در جنگ رنج می‌برند و می‌بینم اشخاص-حیوان هم رنج می‌برند. اما این‌ها همه... این دنیا این‌طور است. و مردم بیدار نمی‌شوند، بهتر نمی‌شوند، درستش نمی‌کنند. مثل این است که لولهٔ آب‌تان خراب شده باید تعمیرش کنید. اگر می‌بینید جنگ برای کل جهان بد است، نه فقط برای کشورِ درگیر، پس تلاش کنید درستش کنید. باید علت واقعی‌اش را ببینید.

Photo Caption: "انسان می‌تواند با نیکوکاری، بهشت عدن را بر روی زمین دوباره بیافریند"

دانلود عکس